-Wyjdź z domu,nie chcę Cię widzieć! Rozumiesz to?!
Obudziły mnie krzyki dobiegające z pokoju na dole.Tak to na pewno moi rodzice ich ciągłe kłótnie,sprzeczki.Mam tego dość.Po kilku minutach dalszej ich kłótni nie wytrzymałam.Wstałam z łóżka,ubrałam się w luźniejszą bluzkę i krótkie spodenki.Wyszłam z pokoju i zaczęłam schodzić na dół po długosz kręconych schodach.Kiedy weszłam do pokoju rodziców kłótnia ucichła.
-Co się tu do cholery jasnej wyprawia?!-Krzyknęłam bardzo zdenerwowana tą całą sytuacją.
-To nie jest Twoja sprawa Kate!-Odkrzyknął do mnie ojciec,którego oczy zrobiły się czarne pod wpływem złości.
-To jest moja sprawa,bo jestem u siebie w domu i nie życzę sobie,aby od samego rana były takie chałasy!Jest godzina 8:00!Porządni ludzie o tej porze w sobotę chcą się wyspać,a nie wysłuchiwać Waszych sprzeczek,rozumiesz?Dziwię się,że Thomas jeszcze śpi,bo ja jakoś zerwałam się na równe nogi.-Odpyskowałam tacie,ale zobaczyłam tylko jego zrezygnowanie na twarzy z dalszego prowadzenia tej konwersacji.
-Kate,proszę idź do siebie,ja zaraz do Ciebie przyjdę,chcę z Tobą porozmawiać.-Odrzekła mama dość spokojnym głosem,lecz wiedziałam,że czeka nas niemiła rozmowa.
-Dobrze mamo.-Powiedziałam do niej i ruszyłam w stronę schodów.
„Dlaczego mama chce ze mną porozmawiać?” zastanawiałam się wchodząc po schodach prowadzących na górę gdzie znajduje się mój pokój.Kiedy doszłam na górę,otworzyłam drzwi i usiadłam na łóżku,które wyglądało jakby przeszło po nim tornado.Nie musiałam długo czekać.Po jakiś 3min.drzwi od mojego pokoju się otworzyły,a w nich stanęła mama.
-Wejdź mamo.-Uśmiechnęłam się do niej sztucznie,ponieważ nie było mi do śmiechu.
-Muszę z Tobą porozmawiać na temat taty.-Mówiąc te słowa usiadła na łóżku obok mnie.
-Dobrze..-Odparłam przytulając się do ramienia mamy.
-Otóż wiesz,że ostatnimi czasy bardzo się z tatą kłócimy.Prawie,że codziennie.
-Tak mamo,wiem.Proszę przejdź do rzeczy.-Spojrzałam na nią unosząc dość wysoko brwi.
-Pamiętasz kiedy wracał w nocy do domu,albo w ogóle nie wracał? Tłumaczył się tym,że musiał zostać tak długo w pracy lub,że musiał zostać do rana.Od początku nie pasowały mi te wymówki.Zadzwoniłam do niego do pracy,aby się dowiedzieć o co chodzi.Kiedy zapytałam czy rzeczywiście zostawał w pracy do późna lub na noc jego szef odpowiedział mi,że nie było ani razu takiej sytuacji.Od razu przeszukałam jego ubrania.Pachniały damskimi perfumami.Kiedy przyszedł wieczorem do domu nie odzywałam się do niego.Kazałam mu spać w salonie.Rano kiedy wstałam nie wytrzymałam.Zrobiłam awanturę.-Mówiła mama bardzo załamującym się głosem,ale rozumiałam ją.
-Rozumiem,mów dalej.-Kazałam jej kontynuować dalsze opowiadanie całej sytuacji.
-Tata,wyprowadza się z domu.Bierzemy rozwód.Nie chcę mieć z nim nic wspólnego.-Powiedziała stanowczym głosem,dając nacisk na słowo „nic”.
-Mamo!Ja nie wiem co mam teraz myśleć..nienawidzę go!-Krzyknęłam i moje oczy automatycznie zalały się łzami.
-Nie płacz skarbie.-Mama przytuliła mnie mocno do siebie i pocałowała w czoło.
-Ja teraz pójdę,muszę załatwić parę spraw na mieście.-Mama wypowiedziała to tak jakby sama miała wybuchnąć zaraz płaczem.
-Dobrze.-Odparłam bezsilnie cała zalana łzami.
Mama w tym momencie pocałowała mnie jeszcze raz w czoło,wstała i wyszła z pokoju zamykając drzwi.Jednak nawet przez drzwi słychać było jak pociągnęła nosem prawdopodobnie powstrzymując łzy.
Opadłam bezsilnie na łóżko.Ułożyłam się w pozycji embrionalnej i zaczęłam bardzo intensywnie myśleć o tym jakim mój ojciec jest draniem.Płakałam cały czas.Po dobrych 15 minutach usiadłam na łóżko,ponieważ dostałam sms od Vanessy.
„Kate! Dzisiaj-godzina 19-jestem po Ciebie! Idziemy na impreze.Nie ma,że nie idziesz!”
Spojrzałam w ekran telefonu.Wpisałam numer telefonu Vanessy i zadzwoniłam do niej.Po chwili odebrała i z przyjaznym nastawieniem odezwała się.
-Siemka! To jak idziemy?-Usłyszałam głos pełen ekscytacji.
-Vanessa przepraszam,ale nie mogę.-Powiedziałam to bardzo załamującym się głosem.
-Co się stało?-Zapał przyjaciółki gwałtownie spadł.
-To nie jest sprawa o której można porozmawiać przez telefon.-Powiedziałam pociągając nosem,ponieważ nie mogłam powstrzymać łez.
-Za 10 minut będę u Ciebie.-Powiedziała bardzo szybko,po czym rozłączyła się.
Odłożyłam telefon na łóżko.Skoro ma być tutaj za 10 minut muszę w miarę się ogarnąć.Wstałam z łóżka i podeszłam do szawki.Wyjęłam z niej czystą bieliznę,koszulkę na ramiączka i krótkie spodenki.Weszłam do łazienki,która znajdowała się u mnie w pokoju.Zdjęłam z siebie wszystkie ubrania,odkręciłam wodę i wskoczyłam pod jej ciepły strumień.Wtarłam w siebie żel pod prysznic i delikatnie spłukałam go ze swojego ciała.Po spłukaniu żelu zakręciłam wodę i wyszłam spod prysznica.Wytarłam się porządnie ręcznikiem i wskoczyłam w świeżą bieliznę.Następnie włożyłam na siebie koszulkę i spodenki.Włosy związałam w koka.Szybko umyłam zęby i zrobiłam lekki makijaż,aby nie było widać mojej napuchniętej twarzy od płaczu.Wyrobiłam się w sam raz.Kiedy wychodziłam z łazienki usłyszałam pukanie do drzwi od pokoju.Kazałam Vanessie wejść,a ja sama usiadłam na łóżko.
-Cześć Skarbie!-Dziewczyna podbiegła do mnie i mocno mnie przytuliła,po czym usiadła na łóżko.
-Cześć Vanessa.-Uśmiechnęłam się blado,lecz niezbyt mi to wyszło.
-Opowiadaj co się stało!-Spojrzała mi w oczy i zaczęła się od razu wsłuchiwać.
-Chodzi o moich rodziców.-Zaczęłam opowiadać jej całą zaistniałą sytuację.Podczas opowiadania łzy leciały mi z oczu bardzo intensywnie.Kiedy już skończyłam widziałam,że moja przyjaciółka bardzo się tym przejęła.
-To straszne,jak można zdradzać żonę,z którą ma się dwójkę dzieci.-Powiedziała z poważną miną na twarzy.
-Thomas o niczym jeszcze nie wie,ale chyba muszę mu powiedzieć.-Odparłam wycierając łzy ręką.
-Kate,nic mu nie mów.Najlepiej będzie jak Twoja mama mu o wszystkim powie.-Wypowiadając te słowa Vanessa objęła mnie,a ja bardzo mocno się w nią wtuliłam.
-Może i masz rację.Ale i tak nie jestem w stanie iść na tą imprezę.-Powiedziałam z bardzo wyraźnym smutkiem w głosie.
-Kate impreza bardzo dobrze na Ciebie wpłynie!Rozluźnisz się choć na chwilę.-Dziewczyna zaczęła mnie bardzo mocno przekonywać lecz ja nie dawałam za wygraną i przecząco kręciłam głową.
-Nie mogę,zrozum mnie.-Spojrzałam jej w oczy lecz coś podpowiadało mi,żebym poszła.
-Możesz,o godzinie 19 jestem u Ciebie.Masz się ładnie ubrać i czekać na mnie!-Powiedziała stanowczym głosem i puściła mi oczko.W tym samym czasie wstała i ruszyła w stronę drzwi.Stanęła w progu i dodała.
-Będzie tam Justin.Wiem,że Ci się podoba.Ty jemu chyba także,więc…do zobaczenia!-Pomachała mi ręką i wyszła z pokoju zamykając za sobą drzwi.
„Justin” na samą myśl o nim przygryzłam dolną wargę.Bardzo mnie pociągał.Nawet za bardzo.Niestety znam go tylko z widzenia,ale tak czy siak przekonało mnie to.Spojrzałam na zegarek.Była już godzina 18:30.Jakim cudem?Zapytałam się siebie w myślach.Mam tak mało czasu.Wpadłam jak burza do łazienki.Przemyłam twarz i zrobiłam od nowa makijaż,który rozmył mi się od płaczu.Zdjęłam z siebie ubrania i szybko podbiegłam do szafy,aby wyjąć z niej moją czarną sukienkę.Włożyłam ją na siebie i zapięłam zamek,który znajdował się na plecach.Włosy rozpuściłam i wyprostowałam.Byłam już prawie gotowa.Założyłam szybko buty na dość wysokim obcasie,wzięłam moją kopertówkę do której włożyłam telefon i zeszłam na dół.Vanessa podjechała po mnie samochodem.
-Wsiadaj!-Przyjaciółka krzyknęła w moją stronę z uśmiechem na twarzy.
Podbiegłam do samochodu,otworzyłam drzwi i wsiadłam do środka.Ruszyłyśmy w stronę klubu…
_______________________________________________
Cześć.Jak widzicie jest pierwszy rozdział.Jak na razie nie jest zbyt ciekawy,ale obiecuję,że wszystko się rozkręci.Możliwe,że jeszcze dziś ukarze się rozdział II.Już na starcie chcę podziękować każdemu kto przeczytał ten rozdział i chce dalszą część.Mile widziane komentarze!To tyle ode mnie!Pa ♥
Obudziły mnie krzyki dobiegające z pokoju na dole.Tak to na pewno moi rodzice ich ciągłe kłótnie,sprzeczki.Mam tego dość.Po kilku minutach dalszej ich kłótni nie wytrzymałam.Wstałam z łóżka,ubrałam się w luźniejszą bluzkę i krótkie spodenki.Wyszłam z pokoju i zaczęłam schodzić na dół po długosz kręconych schodach.Kiedy weszłam do pokoju rodziców kłótnia ucichła.
-Co się tu do cholery jasnej wyprawia?!-Krzyknęłam bardzo zdenerwowana tą całą sytuacją.
-To nie jest Twoja sprawa Kate!-Odkrzyknął do mnie ojciec,którego oczy zrobiły się czarne pod wpływem złości.
-To jest moja sprawa,bo jestem u siebie w domu i nie życzę sobie,aby od samego rana były takie chałasy!Jest godzina 8:00!Porządni ludzie o tej porze w sobotę chcą się wyspać,a nie wysłuchiwać Waszych sprzeczek,rozumiesz?Dziwię się,że Thomas jeszcze śpi,bo ja jakoś zerwałam się na równe nogi.-Odpyskowałam tacie,ale zobaczyłam tylko jego zrezygnowanie na twarzy z dalszego prowadzenia tej konwersacji.
-Kate,proszę idź do siebie,ja zaraz do Ciebie przyjdę,chcę z Tobą porozmawiać.-Odrzekła mama dość spokojnym głosem,lecz wiedziałam,że czeka nas niemiła rozmowa.
-Dobrze mamo.-Powiedziałam do niej i ruszyłam w stronę schodów.
„Dlaczego mama chce ze mną porozmawiać?” zastanawiałam się wchodząc po schodach prowadzących na górę gdzie znajduje się mój pokój.Kiedy doszłam na górę,otworzyłam drzwi i usiadłam na łóżku,które wyglądało jakby przeszło po nim tornado.Nie musiałam długo czekać.Po jakiś 3min.drzwi od mojego pokoju się otworzyły,a w nich stanęła mama.
-Wejdź mamo.-Uśmiechnęłam się do niej sztucznie,ponieważ nie było mi do śmiechu.
-Muszę z Tobą porozmawiać na temat taty.-Mówiąc te słowa usiadła na łóżku obok mnie.
-Dobrze..-Odparłam przytulając się do ramienia mamy.
-Otóż wiesz,że ostatnimi czasy bardzo się z tatą kłócimy.Prawie,że codziennie.
-Tak mamo,wiem.Proszę przejdź do rzeczy.-Spojrzałam na nią unosząc dość wysoko brwi.
-Pamiętasz kiedy wracał w nocy do domu,albo w ogóle nie wracał? Tłumaczył się tym,że musiał zostać tak długo w pracy lub,że musiał zostać do rana.Od początku nie pasowały mi te wymówki.Zadzwoniłam do niego do pracy,aby się dowiedzieć o co chodzi.Kiedy zapytałam czy rzeczywiście zostawał w pracy do późna lub na noc jego szef odpowiedział mi,że nie było ani razu takiej sytuacji.Od razu przeszukałam jego ubrania.Pachniały damskimi perfumami.Kiedy przyszedł wieczorem do domu nie odzywałam się do niego.Kazałam mu spać w salonie.Rano kiedy wstałam nie wytrzymałam.Zrobiłam awanturę.-Mówiła mama bardzo załamującym się głosem,ale rozumiałam ją.
-Rozumiem,mów dalej.-Kazałam jej kontynuować dalsze opowiadanie całej sytuacji.
-Tata,wyprowadza się z domu.Bierzemy rozwód.Nie chcę mieć z nim nic wspólnego.-Powiedziała stanowczym głosem,dając nacisk na słowo „nic”.
-Mamo!Ja nie wiem co mam teraz myśleć..nienawidzę go!-Krzyknęłam i moje oczy automatycznie zalały się łzami.
-Nie płacz skarbie.-Mama przytuliła mnie mocno do siebie i pocałowała w czoło.
-Ja teraz pójdę,muszę załatwić parę spraw na mieście.-Mama wypowiedziała to tak jakby sama miała wybuchnąć zaraz płaczem.
-Dobrze.-Odparłam bezsilnie cała zalana łzami.
Mama w tym momencie pocałowała mnie jeszcze raz w czoło,wstała i wyszła z pokoju zamykając drzwi.Jednak nawet przez drzwi słychać było jak pociągnęła nosem prawdopodobnie powstrzymując łzy.
Opadłam bezsilnie na łóżko.Ułożyłam się w pozycji embrionalnej i zaczęłam bardzo intensywnie myśleć o tym jakim mój ojciec jest draniem.Płakałam cały czas.Po dobrych 15 minutach usiadłam na łóżko,ponieważ dostałam sms od Vanessy.
„Kate! Dzisiaj-godzina 19-jestem po Ciebie! Idziemy na impreze.Nie ma,że nie idziesz!”
Spojrzałam w ekran telefonu.Wpisałam numer telefonu Vanessy i zadzwoniłam do niej.Po chwili odebrała i z przyjaznym nastawieniem odezwała się.
-Siemka! To jak idziemy?-Usłyszałam głos pełen ekscytacji.
-Vanessa przepraszam,ale nie mogę.-Powiedziałam to bardzo załamującym się głosem.
-Co się stało?-Zapał przyjaciółki gwałtownie spadł.
-To nie jest sprawa o której można porozmawiać przez telefon.-Powiedziałam pociągając nosem,ponieważ nie mogłam powstrzymać łez.
-Za 10 minut będę u Ciebie.-Powiedziała bardzo szybko,po czym rozłączyła się.
Odłożyłam telefon na łóżko.Skoro ma być tutaj za 10 minut muszę w miarę się ogarnąć.Wstałam z łóżka i podeszłam do szawki.Wyjęłam z niej czystą bieliznę,koszulkę na ramiączka i krótkie spodenki.Weszłam do łazienki,która znajdowała się u mnie w pokoju.Zdjęłam z siebie wszystkie ubrania,odkręciłam wodę i wskoczyłam pod jej ciepły strumień.Wtarłam w siebie żel pod prysznic i delikatnie spłukałam go ze swojego ciała.Po spłukaniu żelu zakręciłam wodę i wyszłam spod prysznica.Wytarłam się porządnie ręcznikiem i wskoczyłam w świeżą bieliznę.Następnie włożyłam na siebie koszulkę i spodenki.Włosy związałam w koka.Szybko umyłam zęby i zrobiłam lekki makijaż,aby nie było widać mojej napuchniętej twarzy od płaczu.Wyrobiłam się w sam raz.Kiedy wychodziłam z łazienki usłyszałam pukanie do drzwi od pokoju.Kazałam Vanessie wejść,a ja sama usiadłam na łóżko.
-Cześć Skarbie!-Dziewczyna podbiegła do mnie i mocno mnie przytuliła,po czym usiadła na łóżko.
-Cześć Vanessa.-Uśmiechnęłam się blado,lecz niezbyt mi to wyszło.
-Opowiadaj co się stało!-Spojrzała mi w oczy i zaczęła się od razu wsłuchiwać.
-Chodzi o moich rodziców.-Zaczęłam opowiadać jej całą zaistniałą sytuację.Podczas opowiadania łzy leciały mi z oczu bardzo intensywnie.Kiedy już skończyłam widziałam,że moja przyjaciółka bardzo się tym przejęła.
-To straszne,jak można zdradzać żonę,z którą ma się dwójkę dzieci.-Powiedziała z poważną miną na twarzy.
-Thomas o niczym jeszcze nie wie,ale chyba muszę mu powiedzieć.-Odparłam wycierając łzy ręką.
-Kate,nic mu nie mów.Najlepiej będzie jak Twoja mama mu o wszystkim powie.-Wypowiadając te słowa Vanessa objęła mnie,a ja bardzo mocno się w nią wtuliłam.
-Może i masz rację.Ale i tak nie jestem w stanie iść na tą imprezę.-Powiedziałam z bardzo wyraźnym smutkiem w głosie.
-Kate impreza bardzo dobrze na Ciebie wpłynie!Rozluźnisz się choć na chwilę.-Dziewczyna zaczęła mnie bardzo mocno przekonywać lecz ja nie dawałam za wygraną i przecząco kręciłam głową.
-Nie mogę,zrozum mnie.-Spojrzałam jej w oczy lecz coś podpowiadało mi,żebym poszła.
-Możesz,o godzinie 19 jestem u Ciebie.Masz się ładnie ubrać i czekać na mnie!-Powiedziała stanowczym głosem i puściła mi oczko.W tym samym czasie wstała i ruszyła w stronę drzwi.Stanęła w progu i dodała.
-Będzie tam Justin.Wiem,że Ci się podoba.Ty jemu chyba także,więc…do zobaczenia!-Pomachała mi ręką i wyszła z pokoju zamykając za sobą drzwi.
„Justin” na samą myśl o nim przygryzłam dolną wargę.Bardzo mnie pociągał.Nawet za bardzo.Niestety znam go tylko z widzenia,ale tak czy siak przekonało mnie to.Spojrzałam na zegarek.Była już godzina 18:30.Jakim cudem?Zapytałam się siebie w myślach.Mam tak mało czasu.Wpadłam jak burza do łazienki.Przemyłam twarz i zrobiłam od nowa makijaż,który rozmył mi się od płaczu.Zdjęłam z siebie ubrania i szybko podbiegłam do szafy,aby wyjąć z niej moją czarną sukienkę.Włożyłam ją na siebie i zapięłam zamek,który znajdował się na plecach.Włosy rozpuściłam i wyprostowałam.Byłam już prawie gotowa.Założyłam szybko buty na dość wysokim obcasie,wzięłam moją kopertówkę do której włożyłam telefon i zeszłam na dół.Vanessa podjechała po mnie samochodem.
-Wsiadaj!-Przyjaciółka krzyknęła w moją stronę z uśmiechem na twarzy.
Podbiegłam do samochodu,otworzyłam drzwi i wsiadłam do środka.Ruszyłyśmy w stronę klubu…
_______________________________________________
Cześć.Jak widzicie jest pierwszy rozdział.Jak na razie nie jest zbyt ciekawy,ale obiecuję,że wszystko się rozkręci.Możliwe,że jeszcze dziś ukarze się rozdział II.Już na starcie chcę podziękować każdemu kto przeczytał ten rozdział i chce dalszą część.Mile widziane komentarze!To tyle ode mnie!Pa ♥
Świetny początek! Czekam na następny rozdział :)
OdpowiedzUsuńciekawie sie zapowiada!
OdpowiedzUsuńMhmm.. czekam na next'a :*
OdpowiedzUsuń"ukarze się" to raczej przez "ż", chyba że miałaś na myśli co innego ...
OdpowiedzUsuńTekst był pisany w Wordzie to możliwe,że zmienił mi literę:)
Usuń